Pošto herc pomenuo evo da i ja napišem o jednom našem znamenitom zemljaku i redovnom profesoru na Stanford univerzitetu o kome se u Bileći nažalost vrlo malo zna. Najvjerovatnije ni ja ne bih znao da nije u pitanju čovjek iz mog sela.
prof. dr. Vojislav Wayne (Špirov) Vučinić rođen je 1913. godine u mjestu Butt u Montani USA u porodici srpskih emigranata. Kao dijete je ostao bez roditelja koji su umrli tokom pandemije španske groznice, i on se zajedno sa sestrom i mlađim bratom Aleksandrom vratio kod strica Đoka Vučinića u selo Orah kod Bileće. Tako je Vojislav proveo u Hercegovini najveći dio svog djetinjstva tokom poslednjih dana velikih porodičnih zadruga, o čemu je kasnije često pisao u svojim radovima. Početkom tridesetih godina kada su počeli problemi u tadašnjoj Jugoslaviji Vojovi staratelji su odlučili da ga pošalju nazad u Ameriku kod rođaka u Long Beach u Kaliforniji. Mladi Vučinić je pokazao širok spektar talenata i kao učenik i kao sportista, zahvaljajući čemu je dobio stipenediju za prestižni Berkeley univerzitet na kome je igrao američki fudbal za univerzitetski tim. Njegovo poznavanje južnoslovenskih zemalja privuklo je pažnju profesora Roberta J. Kernera, porijeklom čeha, koji ga je primio na postdiplomske studije. Kerner je 1938. godine poslao Vučinića na Karolinum univerzitet u Pragu da bi prikupljao materijal i vršio istraživanja za svoj budući doktorat. Sticajem okolnosti Vučinić je imao priliku da iz prve ruke posmatra raspad Čehoslovačke i dolazak nacista. Napustio je Prag i nakratko došao u Beograd da bi mlađeg brata Aleksandra (koji je poslije rata stekao doktorat na Columbia univerzitetu iz oblasti sociologije i istorije prirodnih nauka) poveo sa sobom u Ameriku. Poslije japanskog napada na Perl Harbur obadvojica braće Vučinić kao deklarisani antifašisti, sa dobrim poznavanjem jezika i prilika u jugo-istočnoj Evropi priključili su se obavještajnoj službi OSS. Poslije pada Italije obadvojica su službovala u savezničkom generalštabu u Bariju odakle je Aco posat u misiju kod Tita na Vis, dok je Vojo poslat kao posmatrač u Sofiju poslije ulaska Crvene Armije. Uskoro poslije rata Vojislav se vratio na Berkeley gdje je je doktorirao, i ubrzo počeo da predaje na Stanfordu. U to vrijeme Stanford je bio elitističko utočište za bogate studente eurofile. Već 1950-ih Stanford je počeo ubrzani razvoj, da bi u 1960-im zahvaljujući blizini silikonske doline postao glavni centar za prirodne nauke i tehnologiju na zapadnoj obali USA u čijim su laboratorijama školovani pioniri novog kompjuterskog doba. 1954. Stanford University Press objavio je njegovu doktorsku tezu ''Srbija između istoka i zapada'' koja je dobila veoma pozitivne kritike stručnjaka iz oblasti istorije diplomatije. U vrijeme McCarthy-jevog ''lova na vještice'' Vučinić je takođe došao na udar zbog nekih radova o Lenjinu, iako ga je Stanford univerzitet podržao ipak mu je oduzet pasoš i spriječen je da putuje u Tursku gdje je htio da nastavi istraživački rad. Ubrzo poslije toga Vučinić je rehabilitovan, vraćen mu je pasoš i dozvoljeno da putuje u Evropu radi istraživanja. Pošto vlasti SFRJ nisu zaboravile Vučinićevo angažovanje u OSS trebalo je dugo da mu se dozvoli da sa grupom studenata dođe u Jugoslaviju. Krajem šezedestih je predvodio tim stručnjaka koji je obavio posao istraživanja i konzervacije istorijskih spomenika sa prostora današnjeg Bilećkog Jezera. Tada je do izražaja došla njegova fascinacija rodnim krajem koja je rezultirala serijom radova vezanih za istočnu hercegovinu objavljenih u USA. Iako nikada svoj srpski identitet nije dovodio u pitanje, na početku rata odbio je da se deklariše i stavi na bilo čiju stranu. Za kraj vrijedi napomenuti da je Wayne Vučinić bio punih trideset godina šef katedre za zapadnu civilizaciju na Stanfordu i trinaest godina direktor Centra za ruske i istočnoevropske studije u Americi. Bio je jako omiljen kod studenata iz istočne evrope koji su mu dali nadimak ''Uncle Wayne'' (Striko Vojo). Umro je 21.04.2005. u Menlo Parku u Kaliforniji u 92. godini života.
Izvinjavam se na dužini posta, ali mislim da neko sa ovakvom biografijom zaslužuje i malo više od teksta na forumu, ali sumnjam da će naši gradski oci imati sluha za to.
